De tentoonstelling zelf is ook een samenspel tussen het BPD fonds en Het Noordbrabants Museum, tussen buitenruimte en museumzaal, tussen kunstwerken onderling en tussen bezoeker en ruimte. BPD realiseert kunstwerken in de openbare ruimte in nauwe samenwerking met bewoners en partners; deze gedeelde maakpraktijk vormt de inhoudelijke motor van de tentoonstelling geïnspireerd op het gedachtegoed van Aldo van Eyck. Daarom introduceert het ontwerp geen nieuwe wanden, maar een laag op de vloer: een reeks ruimtelijke scharnierpunten in de vorm van stenen vloer-, podium- en sokkelelementen. Deze elementen haken in op de bestaande diagonale zichtlijnen en “straatjes” van de zaal, waardoor pleinen, doorzichten en ontmoetingsplekken ontstaan. Fragmenten en maquettes van kunstwerken in openbare ruimte landen op deze sokkels als vensters naar die ruimte, terwijl de thematische werken aan de wanden blijven. De bezoeker beweegt tussen beide lagen door en wordt zo geen passieve toeschouwer, maar een figurant in het geheel: pas in dit samenspel van architectuur, kunst en beweging wordt de tentoonstelling daadwerkelijk met elkaar vormgegeven.