De Quistzaal heeft al een sterke bestaande ruimtelijke opzet. Losse wanden, doorkijkjes en een reeks kamers-in-de-kamer geven de zaal een eigen karakter. In plaats van daar een nieuw ontwerp overheen te leggen, bouwt dit voorstel voort op wat er al is. De vraag was: hoe kun je de bestaande kwaliteiten versterken én een nieuw verhaal toevoegen dat aansluit bij de tentoonstelling? Een echt samenspel. Het ontwerp voegt daarom geen nieuwe wanden toe, maar een nieuwe laag op de vloer. Een reeks stenen vloer-, podium- en sokkelelementen sluit aan op de bestaande diagonale zichtlijnen en routes door de zaal. Zo ontstaan plekken om stil te staan, elkaar te ontmoeten en steeds nieuwe doorkijkjes te ontdekken. Vier fragmenten en maquettes van kunstwerken in de openbare ruimte krijgen een plek op de pleinen tussen de wanden en vormen figuurlijke vensters naar buiten. De thematische werken blijven aan de wanden hangen. Zo ontstaat een duidelijke wisselwerking tussen beide lagen van de tentoonstelling. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, verbinden zij deze verschillende elementen met elkaar. Ze zijn niet alleen toeschouwer, maar maken actief deel uit van het geheel. Zo krijgt het idee van Samenspel niet alleen betekenis in de inhoud van de tentoonstelling, maar ook in de manier waarop de ruimte wordt ervaren.